Oudere homo’s weten wat homoseksualiteit betekent.

Zij hebben toen zij jong waren een geheim leven geleid. Geheim voor hun ouders, hun familie, voor de kerk, voor de politie. Velen zijn gearresteerd in de oorlog, velen zijn afgevoerd naar de concentratiekampen.
Maar diezelfde mensen hebben geknokt voor hun bestaan. Na de tweede wereldoorlog hebben zij het COC opgericht onder geen eenvoudige omstandigheden. Zij hebben hun huis gebouwd en opgebouwd. Dat was en is geen hobby maar een levenszaak. een gevecht voor het bestaan van homo’s. En het is een recht geworden. Een recht om als gelijkwaardige mensen te kunnen leven en zich te ontwikkelen.
Het plan van de Gemeente Rotterdam om in haar bezuinigingsdrift het COC weg te bezuinigen is onbestaanbaar! De oudere homo’s, en dat zijn wij, laten zich niet wegzetten als getolereerde groep in de marge van de samenleving. Homo’s en Lesbiënnes zijn volwaardige burgers in diezelfde samenleving met een eigen huis. Ook vandaag te midden van het vele homogeweld. Een huis als tehuis en als vertrekpunt voor de vele homo-activiteiten in onze samenleving als bijdrage aan een menselijker samenleving.
De Gemeente dient hier voorwaarden voor te scheppen. Beleidsmatig en financieel. Niet alleen als subsidiënt maar als betrokkene. Het COC is ook hun huis.
Homoseksuelen en met name de ouderen zijn geen slachtoffer meer maar volwaardige burgers, die indien nodig voor hun rechten en hun bestaan zullen opkomen. Mét kracht.

John Brobbel
coördinator en ambassadeur homo-ouderenwerk COC Rotterdam