Lust en liefde 4

“Ik houdt niet van vrouwen maar van Anke”
Sophie (24), antropologe en ‘mannen-vrouw’ werd verliefd op een vriendin.

“Ik ken haar al lange tijd maar de ontvankelijkheid is van veel recentere datum. Ik woonde een periode in Turkije waar ik studeerde en verliefd was geworden op een een donkerharige en bebaarde man – ik val altijd op dit soort types. Ik miste hem toen ik thuis kwam en voelde me ontheemd en luisterde met een half oor naar alle roddels.

Een vriendin vertelde me dat Anke uit de kast was gekomen en ik antwoordde dat me dat niets verbaasde. Meer bracht dat nieuws in mij niets teweeg. Maar toen ik maanden later op Ankes verjaardag kwam, was het of ik haar voor de eerste keer zag. Wat stond dat colbert haar mooi, dacht ik, en die oorbellen die ze gekregen had en wat had ze een mooi gezicht en volle lippen. Ze was werkelijk veranderd, zelfbewuster geworden. Waarom had ik dat niet veel eerder opgemerkt? En was ik werkelijk de enige die dit zag? Ik kon mijn verbazing niet voor mij houden en tegen een gezamelijke vriendin zei ik: “Wat is Anke eigenlijk een mooie vrouw”.
Nog steeds was ik me onbewust van de verandering die in mij gaande was. Dat kwam pas later, toen ik merkte hoe buitensporig blij ik een sms kreeg van haar met de vraag wanneer we weer eens gingen koffiedrinken. Dan zat ik met haar in een of andere gelegenheid en dronk zij cappuccino en ik thee en alles in mij juichte. Uit onze oude vriendschap was iets nieuws ontstaan, bijna zoals een vlinder uit een rups. Iets dat geen enkel verband leek te houden met het gevoel dat ik vroeger met haar had. Ja, het was verwarrend om als vrouw ineens op een vrouw te vallen. Helemaal als je zoals ik, gewend bent om jezelf te zien als een echte mannen-vrouw.
Maar verliefdheid laat zich niet ter discussie stellen, dat ligt niet in haar aard. Verliefdheid is er gewoon. Pontificaal neemt die breeduit de plek in die haar toekomt.
Ik vroeg mij niet af of dit gepast was, of waar dit naar toe ging. Pas op momenten dat ik alleen was en ging nadenken, kwamen de bezwaren en de twijfels. Was ik dit werkelijk? Was ik nu lesbisch en was dit voor de rest van mijn leven?
Of het voor de rest van mijn leven is weet ik niet, maar onze verhouding duurt nu twee jaar. In het begin voerde ik veel gesprekken met familie en vrienden, mijn hart stroomde over, ik wilde alles over mijn nieuwe liefde kwijt.
Was het waar dat je op een persoon valt en niet op een man of een vrouw? Ben je inderdaad echt lesbisch als je met vrouwen vrijt, of kun je ook gewoon een vrouw zijn die een tijdje met een andere vrouw slaapt? Ik hechtte eraan mijn vriendin uit te leggen dat ik niet was veranderd. Op straat keek en kijk ik bijvoorbeeld niet anders naar mannen dan vroeger, en in het vrouwencafé heb ik nog nooit voor een andere vrouw seksuele belangstelling gehad dan voor de mijne. Het lijkt erop dat ik niet van vrouwen houd, maar van Anke. Biseksueel zou je me kunnen noemen maar ook bij dat begrip voel ik mij niet thuis. Het klinkt zo hard, zo fysiek, alsof het mij om zo veel mogelijk variatie in seks te doen is. Nee, dan vind ik homo een liefdevoller woord.
In de eerste weken, vóór de zoen, durfde ik niemand, ook Anke niet, iets te vertellen over mijn verliefdheid. Ik vreesde dat het een opwelling was. Dat ik onze vriendschap en ook de balans in onze vriendschap kapot zou maken als alles een bevlieging bleek. Tot ik mijn betovering niet langer kon verbergen en beheersen, en we zoenden in een vrouwencafé in Amsterdam en ik haar wel moest vertellen wat ik voelde. Daarna wisten we ons geen raad  en pas toen onze verhouding een paar maanden oud was, vertelden we het onze vriendinnen, die natuurlijk allemaal even positief reageerden.
Ja, het is anders, liefde met een vrouw. Een vrouw is zachter en ze heeft geen stoppelbaard. Vroeger lag ik altijd in de armen van een man, nu ligt zij afwisselend in de mijne en ik in de hare. Behalve liefde is er een heel sterke vriendschap tussen ons en geen competitie. Ze is open en ze kan eindeloos luisteren en ze kan zich heel goed in mij verplaatsen. Hoewel we een heel andere kledingstijl hebben, zoekt ze blind de jurkjes uit de rekken die ik mooi vind en die mij goed staan.
Ik ben gevoelig en heel emotioneel, zij is vooral gevoelig, en van ons tweeën meestal de troostende en geruststellende partij. Ik weet niet of er mann en zijn die zo geduldig dag in dag uit kunnen opbrengen voor de onzekerheden en ontroeringen van hun vrouw als Anke doet voor mij.
Ik hoop echt dat dit voor de rest van ons leven is. Ik was bevreesd met andere ogen bekeken te worden, maar die vrees was ongegrond en had waarschijnlijk meer met mijn onbewuste vooroordelen te maken dan met die van anderen. De toekomst doet zich anders voor dan ik me ooit heb voorgesteld. Ik zou graag moeder willen worden met haar, en zij ook, en ik heb er alle vertrouwen in dat we daar iets op gaan vinden.

De naam Sophie is gefingeerd.

tekst: Corine Koole
Volkskrantmagazine 27 oktober 2012